Selecteer een pagina

‘Ja dat is een goed idee! Dat ga ik gewoon maken! Volgens mij is het niet eens zo heel ingewikkeld.’ In mijn hoofd vormen zich de eerste plaatjes. Ik bedenk wat ik er voor nodig heb. Oh ja, ook nog even online kijken of iemand al iets vergelijkbaars gemaakt heeft.

Ik vind wat voorbeelden en kom op nog meer ideeën. Wat eerst een simpel plannetje was begint uit te groeien tot iets groters.

Ik verzamel materialen en merk dat ik dingen mis. ‘Die moet ik eerst maar even halen dan, want zonder die spullen heeft het echt nog geen zin om te beginnen.’ In mijn hoofd bouw ik verder. Ik voeg onderdelen toe, bedenk hoe het in elkaar past.

Eindelijk tijd om naar de winkel te gaan! Nu heb ik alles. Maar voor ik kan beginnen moet ik nog even opruimen. En koken. En schoonmaken.

In mijn hoofd wordt de constructie gepolijst. Hij wordt netjes afgewerkt, ik voeg nog wat toffe functies toe.

Dan bedenk ik opeens dat ik gereedschap mis.

Ja, want voor die extra functie heb ik toch echt wel dat ene zaagje nodig. Anders gaat het zeker niet werken. Maar nu is de bouwmarkt dicht. Dat is jammer. Ik leg alle spullen bij elkaar en sorteer ze netjes uit in bakjes. Ik zie precies hoe het in elkaar moet, weet exact welk stukje waar gaat komen. Sommige stukken zet ik vast op elkaar om te kijken of het past.

Jammer dat ik nog niet kan beginnen zeg! Nou ja, dan kijk ik nog wel een keer die tutorial van die ene gast die ook zoiets had gemaakt.

Twee weken later doe ik het kastje weer eens open en zie de spullen klaarliggen. Ja, dat was een tof idee! Oh ja, ik moest dat zaagje nog hebben. Op naar de Gamma.

In mijn hoofd bekijk ik het allemaal nog eens. Ja mooi man, dat zit echt goed in elkaar.

Maar het is best al laat nu. Ja, en ik ben ook wel moe van mijn werk hoor. En de computer moest nog opnieuw geïnstalleerd worden, want die was echt retetraag gisteren. Ik kijk de volgende keer wel.

Wel bedenk ik nog dat het superhandig zou zijn als ik dat ene klepje aan de andere kant zou maken. En dat knopje kan misschien wel aan de achterkant. En dan hou ik bovenop nog ruimte over voor dat andere ding.

Ik kan eindelijk beginnen!

Eindelijk is het zover. Ik heb alles! Alle onderdelen zijn verzameld, het gereedschap ligt klaar. De kinderen zijn aan het logeren. De sterren staan op de juiste plek, ik kan aan de slag!

Ik overzie in mijn hoofd nog een keer hoe mooi het allemaal gaat worden en ga dan aan de slag. Ik hoop dat het snel af is, want dan kan ik hem uittesten.

Vet hoor.

Zin in.

Zo gaat het worden. En geen millimeter anders!

Maar dan

Wel jammer dat dit ene stukje toch nèt niet past. Nou ja, daar snij ik wel even een stukje vanaf. Hé waar is mijn mes nou? Hier ligt een schaar, doe ik het daar wel mee. Hop! Hm. Nou heb ik er iets teveel afgeknipt. Ehh, dan schuif ik hem wel een klein stukje op, want ik ga echt niet opnieuw beginnen.

Oh,

Nu zit dat andere stukje in de weg. Dan boor ik hem daar wel even in. Nou is mijn boortje ook al weg! Gelukkig heb ik net mijn mes teruggevonden, doe ik het daar wel even mee. Zoooo, die buigt wel gevaarlijk ver door zeg, als ik er zoveel kracht op zet.

Ik begin het een beetje warm te krijgen.

Ondertussen wordt het ook alweer laat. En ik moet zo nog spullen klaarzetten voor morgen. En het vuilnis buiten zetten. Even snel dit afmaken dan. Waar is dat zaagje nou?

Wie zit er toch altijd aan mijn spullen als ik bezig ben?!

En als ik deze twee stukken in elkaar schuif dan sluit hij helemaal niet aan daar achterin! Zó’n kier er tussen! Wat is dat nou weer voor lomps!

Nou laat maar lekker zo hoor! Dat ziet toch niemand.

Ik doe mijn trui uit en stamp door het huis op zoek naar mijn zaagje. AH! Daar ligt ie (achter die plant, waar ik hem net heb neergelegd toen ik in de kast aan het zoeken was naar mijn schroefjes). Effe snel dat stukje wegzagen en dan GODSAMME nou schiet ik uit.

Niet alleen tegen die éne hoek aan die je zeker WEL kunt zien, maar

OOK IN MIJN DUIM! SJITSJITSJIT

ohh dat bloedt best wel hard.

Gauw een pleister er overheen.

Man ik moet nou ook wel echt verder met andere dingen hoor, want ik bedenk me net dat ik ook nog dat ik een mailtje moet versturen en ik moet niet vergeten te strijken. Nou, dan lijm ik dat klepje wel gewoon dicht, los ik dit wel even zo op en als ik hier een schroef doorheen draai dan kan ik dat ook wel overslaan.

Maar ik heb er genoeg van. Ik moet ook al die zooi nog opruimen. En nou zie ik OOK NOG DAT DE LIJM OMGEVALLEN IS! DE HALVE POT IS LEEGGELOPEN OVER DE TAFEL.

Ik zucht diep

en bekijk

het resultaat.

En zo wordt het.

Had ik maar evenveel geduld tijdens het afwerken als tijdens het bedenken…