At the start of Pathologic 2, I wake up in an empty room. I follow a light, and end up on a stage. I’m introduced to the show, by a wicked-looking director and extras in tragedy masks and skin-tight black suits. I’m an actor, the star, one of many.
Lees het volledige artikel hier

Wil je wekelijks een e-mail update van de Hoofdwerker?

Schrijf je in op de nieuwsbrief!

Nieuwsbrief wordt beheerd via MailChimp