Selecteer een pagina

We hebben denk ik ondertussen allemaal wel de TED talks van Ken Robinson gezien (zo niet, doen!)

In hetzelfde straatje zag ik laatst de documentaire Alphabet. Daarin werd gezegd dat kinderen vanaf de geboorte de beste leermethode al kennen: spelen.

Vanuit intrinsieke motivatie leert een kind dat wat het nodig heeft. Een kind leert door zich te verwonderen, en spelen is vragen ‘hoe?’ en ‘waarom?’

Spelen is een simulatie, een oefening voor het ‘echte werk’. Maar hoe zit het dan met dat ‘echte werk’?

Automatische Relais Rekenmachine Amsterdam

Bij uitvindingen en wetenschap zie je ook dat veel werk wordt gedaan om het werk zelf, wat mij betreft een goede definitie van spelen. Niet omdat het moet, maar omdat het kan.

“Wat als we het nou eens op deze manier proberen? En zou dit ook kunnen?”

Voorbeeld: eerste computer die in Nederland werd gebouwd was de ARRA uit 1952.

De ARRA I was geen succes. Bij de opening moest het apparaat een tabel met willekeurige getallen genereren, wat lukte, maar daarna gaf het de geest. (Wikipedia)

Uit het boek ‘alles moest nog worden uitgevonden’ begreep ik dat het eigenlijk niet lukte. De uitvinders speelden vals: die tabel  bevatte helemaal geen willekeurige getallen. Ze waren tijdens de demonstratie doodsbenauwd dat ze betrapt zouden worden.

De eerste Nederlandse computer, de ARRA

Na afloop werd het apparaat volledig afgebroken en begonnen de uitvinders helemaal vanaf nul aan de ARRA II. Was het bouwen van de ARRA I dan verspilde moeite geweest? Waarom repareerden ze de ARRA I niet?

Omdat het een oefening was.

Een van de kenmerken van spelen is het eindeloos herhalen en verbeteren van dezelfde handeling.

Spelen is herhalen en herhalen is verbeteren.

Dat herken ik terug in deze quote van Steve Jobs over het creatieve proces van de Beatles (en Apple):

[Strawberry Fields Forever] is a complex song, and it’s fascinating to watch the creative process as they went back and forth and finally created it over a few months,” said Jobs. “They kept sending it back to make it closer to perfect. The way we build stuff at Apple is often this way. We would start off with a version and then begin refining, doing detailed models of the design, or the buttons, or how a function operates. It’s a lot of work, but in the end it just gets better, and soon it’s like, ‘Wow, how did they do that?!? Where are the screws?'”

Elke stap op zich hoeft niet bijzonder te zijn, maar als je het vaak genoeg herhaalt en verbetert, dan wordt het op een gegeven moment magie.

Wow, how did they do that?!?

Door te spelen.

Spelen als beroep

Misschien dat we wetenschappers en uitvinders (en creatieve mensen in het algemeen) daarom vaak rare mensen vinden? Omdat ze niet op zijn gehouden met zich te verwonderen? Omdat ze overduidelijk en openlijk  aan het spelen zijn zonder zich daarvoor te schamen of verontschuldigen?

Spelen als werk, terwijl spelen iets is dat we met kinderen associëren. En kinderen, die werken toch niet?

Wetenschappers spelen de hele dag

We ontmoedigen kinderen ook vaak om spelend te ontdekken. Als je niet weet hoe het werkt, blijf er dan vooral vanaf!

Zo ken ik een hoop mensen die slecht met computers of apparatuur om kunnen gaan omdat ze bang zijn geworden om knopjes in te drukken. Uit angst dat het fout gaat, dat ze het apparaat kapot zullen maken.

Maar als je niet mee mag spelen, hoe kan je dan ontdekken hoe het wel werkt?

En waarom zouden volwassenen eigenlijk niet mogen spelen? Of niet meer willen spelen? Ik heb wel eens gehoord dat mensen over het algemeen conservatiever worden als ze ouder worden.

Is het zo dat je het spelen verleert als je ouder wordt? Het zou kunnen dat je inderdaad vaster komt te zitten. Je weet ondertussen wel hoe het zit met de wereld, je hebt het allemaal al een keer gezien.  Maar ik ken ook genoeg mensen die ook op oudere leeftijd nog ‘jong’ zijn.

Is het dan een oorzaak, of een gevolg?

Not a shred of evidence exists in favor of the idea that life is serious‘.

Wat is jouw favoriete spel?