Soms kan je jezelf heel lang voor de gek houden. En dan plotseling een waanzinnige ontdekking doen! Voor jou waanzinnig dan.

Vorige week was ik in een huisjespark met tropisch zwemparadijs. Alles was er. Bubbelbad, golfslagbad, buitenbad, dompelbad, romeins-baantjes-trek-bad (blijkbaar hadden de Romeinen ook al van die rood-witte plastic bolletjes aan lijnen in hun zwembad. En van die grote blauwe matten. Wist ik niet)

Er was ook een glijbaan. Vier trappen omhoog en dan stond je voor een groot groen gat waar water in gespoten werd en waar je hard gillend achteruit door naar beneden moest sjezen als ik mijn kinderen mocht geloven.

Naast dat gat hing: een stoplicht!

Weet jij hoe zo’n stoplicht werkt? Ik heb het vorige week pas écht ontdekt.

Ik was er namelijk volledig van overtuigd dat er in die opening een sensortje zat dat het stoplicht op rood deed springen als er iemand de glijbaan in ging. Geen twijfel mogelijk. Ik zou niet weten hoe of wanneer ik dat bedacht had, maar het had vast iets te maken met mijn gevoel voor logica, of rechtvaardigheid. Waarom zou een stoplicht op rood staan als er niemand ín die glijbaan zit?!

Het kwam wel eens voor dat ik achter zo’n slome duikelaar in de rij stond die te lang treuzelde. Terwijl diegene moeilijk zat te doen in dat gat, sprong het stoplicht al op rood. ‘Dat is gek’, dacht ik dan. ‘Hij zit er toch nog? Oh, misschien heeft een grote golf in de glijbaan de sensor in de war gebracht.’ Mijn verwarring was voorbij en ik gleed alweer hard gillend achteruit naar beneden.

Afgelopen week waren wij zo’n beetje de enigen in het zwembad. Enthousiast renden de kinderen naar de glijbaan, die we helemaal voor onszelf hadden. Boven aangekomen stond het stoplicht op rood. ‘Dan is er toch net iemand van de glijbaan gegaan’ dacht ik nog. Gek, want ik wist zeker dat ik niemand naar boven had zien klimmen.

Een rondje later stond het stoplicht op groen toen we aankwamen, maar toen ik ging zitten sprong het op rood. ‘Oh, ik maakte vast een golf met mijn voeten’. Maar er begon wel iets te knagen.

De dag daarna zat ik even aan de kant. Ik kon het hele zwembad overzien (handig als je kinderen hebt), maar zag ook het stoplicht van de glijbaan. Er was niemand op de trap. Het licht stond op rood. Toen ben ik eens even rustig gaan kijken.

EN JE RAADT NOOIT WAT IK TOEN ONTDEKTE!

Het stoplicht stond 16 seconden op rood en 4 seconden op groen (ja, ik heb zitten tellen). Om en om.

Niks geen sensors.

Gewoon een timertje.

En ik potverdikke mijn hele tropisch-zwembad-gaande leven volautomatisch excuses blijven bedenken om mijn theorie in stand te kunnen houden. Voeten die de sensor in de war brengen. Mensen die ik over het hoofd had gezien.

Triomfantelijk keerde ik thuis met mijn ontdekking terug. ‘Hé,’ vroeg ik aan mijn vrouw, ‘weet jij hoe die stoplichten bij de glijbaan werken?’

‘Die werken met een timer, toch? Hoezo?’

‘… Nee, niks. Laat maar.’

Wil je wekelijks een e-mail update van de Hoofdwerker?

Schrijf je in op de nieuwsbrief!

Nieuwsbrief wordt beheerd via MailChimp